سکولاریزم از جمله ایده‌هایی است که علی‌رغم تأثیرات گسترده بر مفاهیم و مناسبات مختلف جهان معاصر، «ما» کمتر متوجه نوع تأثیر و تغییرات فکری، اخلاقی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی ناشی از آن می‌شویم. آنچه باعث می‌شود این تغییرات با کمترین مقاومت از سوی افرادی که باور به دین و پیوند امر دینی و اجتماعی دارند روبرو شود، تبدیل شدن ایده‌ی سکولاریزم به طبیعت و سبک زندگی مردم از طریق ایجاد «فضا» و کلیت امری است که ما «شهر» می‌نامیم.
«شهر معاصر ایرانی»، از این قاعده مستثنی نبوده و علی‌رغم پیشینه تاریخی خود در ترسیم کالبد شهری در نسبت با امر دینی، به فضایی برای پیشبرد ایده‌ی سکولاریزم تبدیل شده است و ما با سکولاریزمی شهری در ایران مواجهیم.
بی‌تردید مقدمه‌ی رهایی از این وضعیت که محصول غفلت جریان انقلابی از مسأله‌ی «شهر» و ناتوانی در تبدیل ایده‌ی اجتماعی خود به فضای اجتماعی است، «شناخت فضا و خودآگاهی نسبت به وجوه نفوذ و شکل‌گیری امر سکولار در ساخت شهر معاصر ایران» است.