بخش بزرگی از آن‌چه امروز در شهرها می‌‌بینیم، از برج‌ها و بزرگراه‌ها گرفته تا مال‌ها، پروژه‌های نوسازی، قیمت مسکن، گسترش حاشیه‌ها و حتی شکل محله‌هایی که در آن زندگی می‌کنیم، صرفا نتیجه تصمیم‌های مدیران شهری نیست.
پشت بسیاری از این دگرگونی‌ها، «جابه‌جایی سرمایه میان زمین، مسکن، زیرساخت و پروژه‌های شهری» قرار دارد؛ جابه‌جایی‌ای که هم چهره شهر را تغییر می‌دهد و هم مناسبات زندگی در آن را.
اگر می‌خواهیم بفهمیم چرا زمین تا این اندازه مهم شده است، چرا مسکن به کالای سرمایه‌ای تبدیل شده، چرا برخی نقاط شهر پیوسته توسعه می‌یابند و برخی دیگر فراموش می‌شوند، و چرا بسیاری از سیاست‌های شهری به جای حل مسائل، مسائل جدیدی تولید می‌کنند، ناگزیر باید “نسبت میان شهر و سرمایه” را بفهمیم.
کتاب «شهری‌شدن سرمایه» اثر دیوید هاروی یکی از مهم‌ترین تلاش‌ها برای فهم این نسبت است.

درنگی قرآنی در باب پیامدهای امیدبخش جهاد و استقامت

فرارسیدن لحظه سرنوشت‌ساز جنگ با آمریکا و بعثت ملت ایران در پی آن، نویدبخش طلوع دورانی جدید است که در آن انسان ایرانی خود را حامل رسالتی الهی یافته و گویی خداوند متعال برای امداد او، نیروی امید جدیدی به جهان افزوده است. نیرویی که تا پیش از این در دسترس نبود. بعثت ملت بلوغی در عقلانیت و شوری در افق‌مندی زندگی آفریده که گویا او از پس دوران جهاد و استقامت، خودی دیگر را ملاقات می‌کند که مجهز به امیدی ناآشنا اما موجه شده است.

او آیه «وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا» را معیار سلوک امیدوارانه‌اش ساخته و سرنوشت را در بحبوحه جهاد و استقامت، به آینده‌ای حواله می‌دهد که شاید در گذشته، مبدأ یأس و هراس او بود. به واقع ماهیت و پیامدهای جهاد و استقامت چیست که امیدی این چنین جسورانه در دل ملت زنده میکند و او را به تجلی شکوهمند «وَتَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا يَرْجُونَ» تبدیل می‌کند؟!