معرفی کتاب شصت؛ شکر، صبر، تلاش

با لباس فرم مادرهای تبعید شده به ان آی سی یو رو به روی دکتر ایستاده بودم؛
یک روپوش صورتی بلند با سرآستین های گشاد که برای ورود به بخش باید می پوشیدیم، به علاوه کاورهای پلاستیکی یکبار مصرف آبی نفتی روی کفش ها، به حرف های دکتر گوش میدادم؛ اما از میکروبی که بتواند مغز نوزادی یک کیلو و چهارصد گرمی بشود و خطری که دکتر می گفت، هیچ تصوری نداشتم. دکتر جمله اش را این طور کامل کرد: «باید هرچه زودتر، جلوی این آتش شعله ور رو بگیرید. وضعیت خیلی خیلی خطرناکه مامان زینب. فکر کنید یه خونه آتش گرفته و داره می سوزه. یک ثانیه هم یک ثانیه است.

اینها جملات مادری است که مادری برای او مثل خیلی از مادرهای دیگر با لبخند توام با اشک و سبک بالی فارغ شدن از بار به جان نگاه داشته اش آغاز نشد. مادری که انتظارش زودتر از موعد سر رسید و به جای خیره شدن به جزء جزء اعضای تن نوزادش می بایست چشم به ضعیف شدن علائم حیاتی اش بدوزد.

مادری از آغاز عجین شده با انتظار است. انتظاری که تنها تسکینش تصور چهره ی موجود زنده ای است که از همه به تو نزدیک تر است اما مجبوری ماه ها برای دیدنش صبر کنی. ماه های آخر بارداری هر مادری اوج صبوری، و شنیدن اولین صدای گریه ی نوزاد اجر صبر او ست و سوت آغاز راهی سخت که شاید تصور نکرده باشد. اما این راه با همه ی سختی هایش برای عده ای صعب العبورتر و دشوارتر از آنیست که در ذهن ما بگنجد.

«شصت» به روایت مرضیه اعتمادی، قصه زندگی خود اوست از روزهای آغازین تولد دخترش زینب که دو ماه زودتر از موعد به دنیا آمد و با بیماری سختی مواجه شد و نمونه ای است از مادری های به غایت دشوار. قصه ی مادری که می کوشد طفل رنجورش را زنده نگه دارد چراکه واسطه ی حیات شدن از جانب خدا کمی به او زنده کردن آموخته و کدام مادر است که برای تکه ی به تازه جدا شده از تنش صبوری به خرج ندهد؟ و شکر پیش از صبر و تلاش رمز این خانواده است برای گذر از این مرحله که تنها با اعتماد به خدا میشد از آن گذر کرد.