فرارسیدن لحظه سرنوشت ساز جنگ با آمریکا و بعثت ملت ایران در پی آن، نویدبخش طلوع دورانی جدید است. دورانی که در آن انسان ایرانی خود را حامل رسالتی الهی در تاریخ یافته و بر این اساس به بازآرایی اراده جهاد و استقامت در خویشتن می پردازد و در این حین می یابد که گویی خداوند متعال نیروی امید جدیدی به جهان افزوده است که تا پیش از این در دسترس نبود.

بعثت ملت بلوغی در عقلانیت و شوری در افق مندی زندگی انسان ایرانی خلق کرده است که گویا او از پس این دوران، خودی دیگر را ملاقات میکند که اوصاف ایمانی آن فراتر از گذشته است و مقوله امید برای او به نحوی بازتعریف شده است که برایش ناآشنا اما معنادار و موجه جلوه میکند. لذا اگرچه زمینه های یأس و سرخوردگی اقتصادی، اجتماعی و سیاسی روبروی اوست، اما او با معیار قرار دادن «وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا»، سلوکی امیدوارانه را در مسیر رسالت تاریخی خویش می پیمایند و سرنوشت را به آینده ای حواله میدهد که شاید تا پیش از این، مبدأ یأس و هراس او بود. ما در محفل گفتگو با استاد شریفیان قصد داریم درباره وضعیت صحبت کنیم و از این بپرسیم که مبدأ چنین جسارتی در امیدورزی ملت ایران چیست که توانسته او را به تجلی شکوهمند آیه کریمه «وَتَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا يَرْجُونَ» تبدیل کند؟ این محفل فرصتی است برای گفتگو از آنچه بدان مضطریم، اما کمتر درباره اش اندیشیده و به ندرت گفتگوی جدی کرده ایم …