در دهه‌های اخیر، شهرهای ما صحنه‌ی انبوه مداخلات بوده‌اند؛ طرح‌های عمرانی و فرهنگی، پروژه‌های اقتصادی و اجتماعی، بزرگراه‌ها و برج‌هایی که بی‌وقفه ساخته شده‌اند. اما در پسِ این هیاهو و ساخت‌وساز، پرسشی پابرجاست: چرا با وجود این همه تلاش، شهرهای ما زیست‌پذیرتر، آرام‌تر و انسانی‌تر نشده‌اند؟

شهرخوانی از دل همین ضرورت زاده شده است؛ تلاشی برای احیاء نگاه زنده، برای دیدنِ دوباره‌ی شهری که در هیاهوها محو شده است. شهرخوانی نه یک دوره‌ی آموزشی، که تمرینی است برای اندیشیدن در دلِ شهر؛ برای دیدنِ دوباره‌ی آن‌چه در جریانِ بی‌وقفه‌ی زندگی شهری از دست رفته است. ما بی‌وقفه ساخته‌ایم، اما از «دیدن» بازمانده‌ایم.