در این مصاحبه، به تحلیل انتقادی نقش و وضعیت دانشگاه در جامعه ایران پرداخته شده است. ابتدا، ویژگی‌های «خواص جامعه» بر اساس نامه امام علی (ع) به مالک اشتر تشریح می‌شود؛ این گروه به عنوان پرهزینه‌ترین در آسایش و کم‌کمک‌ترین در بلا معرفی شده‌اند. خواص، با وجود هوش و استعداد، غالباً دچار غرور علمی، خودبرتربینی و وهم شده و از مردم و واقعیات جامعه فاصله می‌گیرند.
مسئله اصلی، جدایی نهاد «حوزه علمیه» از «دانشگاه» طی یک قرن اخیر و ناکارآمدی هر دو ساختار است. دانشگاه‌های ایران، به‌ویژه شریف، تحت تأثیر غرب تأسیس شده و نظام آموزشی آن‌ها به مثابه «فست‌فود علمی» عمل می‌کند. این رویکرد انسان‌محور و مصرف‌گرا، به جای تولید تفکر و مدیریت انسان، افراد را مستعد خودبرتربینی و سطحی‌نگری بار می‌آورد. دانشگاه‌های غربی نیز به عنوان ابزاری برای صادرات ایدئولوژی و خلق نخبگان همسو مطرح شده‌اند. این وضعیت منجر به خودباختگی فرهنگی دانشگاه در ایران شده و آن را به نهادی منفعل و در خدمت نظام سلطه جهانی تبدیل کرده است، که رهبرانی متناسب با جمهوری اسلامی تربیت نمی‌کند.
برای اصلاح این وضعیت، پیشنهاد می‌شود دانشگاه به «دانشگاه نافع» تبدیل شود که در خدمت «نفع واقعی مردم» و اهداف جمهوری اسلامی باشد. این تحول باید از درون دانشگاه و توسط اساتید و دانشجویان تحصیلات تکمیلی آغاز شود. برقراری ارتباط مستقیم با عموم مردم و طبقات محروم و تربیت انسان‌هایی با روحیه «مالک اشتر» از الزامات است. نظام آموزشی باید به سمت پرورش انسان‌های متواضع و حل‌کننده مسائل واقعی جامعه حرکت کند؛ تحولی که باید از مبانی فکری و فهم دانش آغاز گردد، نه صرفاً با اضافه کردن دروس معارف.