همه‌ی ما هر کدام به نوعی در سودای ساخت آینده‌ای مطلوب، تمام زیر و بم زندگی خود را سامان می‌دهیم. ورای تلاش‌های ساختارهای رسمی که سعی دارند، «نسیه آینده مطلوب» را برای ما نقد کنند، سهم ما در ساختن "آینده مطلوب" چیست؟

اگر کمی با دقت و حتی وسواس بیشتری به زندگی نگاه کنیم، کلیشه‌های ذهنی بسیاری را می‌بینیم که اجازه یک قاب‌بندی جدید برای نظراندازی به زندگی را نمی‌دهند. پس باید از شکستن کلیشه‌ها آغاز کرد و به "تلاوت تکرارها" پایان داد.

مدرسه نگاه، اندیشکده، پژوهشگاه و حتی مرکز نوآوری و مدرسه‌ی آزاد علوم انسانی نیست! زیرا مدرسه نگاه به دنبال لنزی میگردد که پروداکشن عظیم تاریخ و جبهه‌بندی وسیع آنرا نمایان سازد.

همه‌ی ما وقتی بخواهیم در جمع دوستانه، شخصی را به افراد دیگر معرفی کنیم، ابتدا از اسم و فامیل او می‌گوییم و سپس از اینکه چه نسبتی با ما دارد؛ زیرا همین اندک‌ها در توضیح شخصیت حقیقی کار ما را راه می‌اندازد. اما در معرفی نهادها و شخصیت‌های حقوقی نمی‌توان به اسم و نسبت‌ها اکتفا کرد، چون چیزهای بیشتری برای دانستن لازم است؛ مثل چی؟

حالا که تا اینجا با ما همراه بودید، نوبت آن رسیده به شما بگوییم، بای بسم الله‌ کاری است که مدرسه نگاه برعهده گرفته. پس! بسم الله الرحمن الرحیم ... .